Voor het eerst sinds O.T. beschikt over een eigen theater, startte een productie met een tournee en speelden we ter afsluiting in eigen huis. Dit was een nieuwe ervaring, die ons des te meer deed beseffen wat voor fantastisch theater we hebben. Je ervaart opnieuw hoe ruim het speelvlak eigenlijk is, terwijl er toch heel intiem gespeeld kan worden.
Gedurende de hele tournee moesten we ons aanpassen aan het formaat van elke zaal omdat we zowel in vlakke-vloer zalen speelden als in schouwburgzalen. Daarom moesten we elke keer vooraf ‘spacen’ en soundchecken, als een kat besnuffel je dan het nieuwe huis.
En ook al streven we ernaar dat de intimiteit van de voorstelling niet verloren gaat, toch heeft de omvang en architectuur van een zaal invloed op het spel.
Het bleek dat de scènes in het O.T. theater door de intimiteit nog intenser werden. Dat merkten we ook aan het publiek. Men was geraakt en zelfs ontdaan, hoewel er toch ook veel (soms met enig ongemak) gelachen werd.
De serie van twee weken in het O.T. theater liep goed en eindigde met uitverkocht.
Een mooi besluit van een waardevolle reprise periode, met Krisjan en Lowie als twee fantastische nieuwe Billy’s, met de temperamentvolle Codarts stagiaire Ruben als drummer op tournee en onze inspeciënt Tjalling vol enthousiasme op zijn eigen drumstel in het O.T. theater. En met Ria, Bert en Willem die het stuk weer als nieuw benaderden, waardoor het nog meer aan intensiteit en zeggingskracht won. Wat waren ze goed! De magie van theater is onontkoombaar, dat weet ik zeker.
Ik zal deze geit missen. En ook zal ik de gesprekken vooraf en achteraf in de kleedkamer missen, de opmerkingen over het stuk en het plezier waarmee Bert, Ria en Willem met veel liefde de spot dreven met elkaar. En wat genoot ik van de laatste tien minuten voordat de zaaldeuren opengingen. De jongens voetballend met een softbal met altijd dezelfde muziek van Bach op de achtergrond en Ria op de tribune. Er heerste grote opwinding als het iemand lukte om de bal in het doel te schoppen: het kleine raampje in het huis van Billy. Dan wisten we: deze avond kan niet meer stuk. Maar als de bal net het doel miste, stond iedereen des te meer op scherp, waardoor de voorstelling nog spannender werd. Uiteindelijk kunnen we stellen - gezien de publieksreacties - : elke voorstelling van De Geit of, Wie is Sylvia? was raak.
regisseur
