En opeens zit ik in het houten huisje, het privédomein van Billy, tegenover mij Ruben die onder de antibiotica mee drumt met Zappa, en de toneelschuur stroomt vol. Anderhalve maand geleden heb ik een week mogen repeteren met drie topacteurs voor de herneming van een topvoorstelling en ik vond het heerlijk. Het voelde een beetje als toen ik mijn debuut maakte in de B1 van vv Jonathan te Zeist en de trainer, die mij halverwege het seizoen had gescout bij de B2, tegen mij zei, ‘de komende helft hoef je alleen maar te genieten, ga gewoon lekker voetballen, elke fout die je maakt is mijn verantwoordelijkheid.’
Ik had immers maar één week, wat had ik kunnen doen naast mij verbazen over de sublieme techniek van mijn, dat mag ik nu toch zeggen, collega’s en ondertussen op de vloer vooral veel te genieten? Veel meer kan je toch niet verwachten van een jonge, beginnende acteur die in één week een rol over moet nemen?
Maar goed, dat was toen, nu zit ik met zwetende handen te wachten tot de muziek stopt en ik op moet om mijn persoonlijke première te spelen. Terwijl ik probeer te genieten ben ik vooral bang dat ik mijn tekst ga vergeten, en probeer ik de onweerstaanbare drang toch nog even mijn cue voor de derde opkomst in het tweede bedrijf in mijn script op te zoeken te weerstaan, dat heeft nu echt geen zin meer, gewoon spelen, gewoon genieten. Misschien moet ik mijn voetbaltrainer weer eens bellen.
Inmiddels heb ik mijn vierde voorstelling achter de rug en ik vind het heerlijk. Vanuit het houten huisje luister ik mee terwijl het drama zich voltrekt, het af en toe in lachen uitbarstende publiek wordt steeds stiller. En straks mag ik. Heb desondanks een afspraak gemaakt met mijn trainer, niks psychologisch, gewoon om weer eens wat aan mijn traptechniek te werken. Elke avond proberen we vóór de voorstelling een kleine schuimrubberen bal door het raampje van het huisje te schieten en Willem is tot nu toe de enige die dat gelukt is. Het is denk ik van groot belang, voor ons, maar vooral voor hem, zijn Messi-complex vóór het einde van de reeks wat te temperen. Want bij zo’n vorm van zelfoverschatting is uiteindelijk niemand gebaat.
Ik had immers maar één week, wat had ik kunnen doen naast mij verbazen over de sublieme techniek van mijn, dat mag ik nu toch zeggen, collega’s en ondertussen op de vloer vooral veel te genieten? Veel meer kan je toch niet verwachten van een jonge, beginnende acteur die in één week een rol over moet nemen?
Maar goed, dat was toen, nu zit ik met zwetende handen te wachten tot de muziek stopt en ik op moet om mijn persoonlijke première te spelen. Terwijl ik probeer te genieten ben ik vooral bang dat ik mijn tekst ga vergeten, en probeer ik de onweerstaanbare drang toch nog even mijn cue voor de derde opkomst in het tweede bedrijf in mijn script op te zoeken te weerstaan, dat heeft nu echt geen zin meer, gewoon spelen, gewoon genieten. Misschien moet ik mijn voetbaltrainer weer eens bellen.
Inmiddels heb ik mijn vierde voorstelling achter de rug en ik vind het heerlijk. Vanuit het houten huisje luister ik mee terwijl het drama zich voltrekt, het af en toe in lachen uitbarstende publiek wordt steeds stiller. En straks mag ik. Heb desondanks een afspraak gemaakt met mijn trainer, niks psychologisch, gewoon om weer eens wat aan mijn traptechniek te werken. Elke avond proberen we vóór de voorstelling een kleine schuimrubberen bal door het raampje van het huisje te schieten en Willem is tot nu toe de enige die dat gelukt is. Het is denk ik van groot belang, voor ons, maar vooral voor hem, zijn Messi-complex vóór het einde van de reeks wat te temperen. Want bij zo’n vorm van zelfoverschatting is uiteindelijk niemand gebaat.
LOWIE VAN OERS speelt Billy in De geit of, wie is Sylvia? Hij loopt stage in deze voorstelling en zal later dit jaar afstuderen aan de Arnhemse toneelschool. Verder liep Lowie stage in Botter van stichting nieuwe helden en De kersentuin van Keesen&co. Daarnaast zal hij later dit jaar een voorstelling maken bij Generale Oost. Hij zal daarvoor de tekst Vorher/Nachher van Roland Schimmelpfennig vertalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten